Dit gedicht heeft een bijzondere plek in mijn hart. Niet alleen vanwege de boodschap, maar ook omdat het voor mij het begin was van iets nieuws. Nadat het op YouTube werd geplaatst, vond ik eindelijk de moed om met mijn gedichten naar buiten te treden.

In dit gedicht beschrijf ik hoe ieder mens scheurtjes en breuken in zijn hart met zich meedraagt. Het leven laat zijn sporen na, maar juist daardoor leren we liefhebben, groeien en herinneringen koesteren. In mijn hart bewaar ik de mensen die mijn leven hebben geraakt en ik geloof dat er ondanks de scheuren en breuken genoeg liefde over blijft om te geven. 

De laatste woorden vormen voor mij de kern van het gedicht: als we ons openstellen voor elkaar, kunnen we elkaar echt ontmoeten. Misschien is perfecte harmonie een utopie, maar samen kunnen we de wereld wel een beetje mooier maken.