Wie mijn website bezoekt en mijn gedichten leest, zal ontdekken dat er allerlei onderwerpen voorbijkomen. De meeste gedichten zijn niet autobiografisch. Vaak word ik geïnspireerd door wat ik om me heen zie, door verhalen van anderen of door een gedachte die ineens in mijn hoofd opkomt. Mijn fantasie mag daarbij ook gerust haar gang gaan.
Maar heel soms schrijf ik gedichten die een inkijkje geven in mijn eigen leven, zoals ‘Meneer Parkinson’ en ‘Een ander DNA’.
Het gedicht ‘Meneer Parkinson’ schreef ik op verzoek van iemand die me heel dierbaar is en dicht bij me staat. De diagnose Parkinson kan veel verschillende emoties oproepen, zoals verdriet, angst, boosheid, onzekerheid en machteloosheid. De ziekte kent vele gezichten en kan steeds meer invloed krijgen op iemands lichaam en leven. Ik heb geprobeerd om die gevoelens en de impact van de ziekte samen te brengen in één gedicht.
Ook ‘Een ander DNA’ heeft een persoonlijke betekenis. Dit gedicht gaat over de man die mijn bonusvader werd en die op geheel eigen wijze een bijzondere plek in mijn leven innam. Wanneer je vader of moeder een nieuwe partner krijgt, is dat soms even wennen en moet je misschien eerst samen wat obstakels overwinnen. Maar als je elkaar de tijd en ruimte geeft, kan er een prachtige en sterke band ontstaan. Ik ben erg trots op de band die ik met mijn bonusvader heb opgebouwd en heb geprobeerd dit onder woorden te brengen in dit gedicht.
De rode draad in mijn gedichten is mijn liefde voor woorden en de hoop dat ze iets bij een ander mogen losmaken. Misschien herkenning, misschien troost, misschien een glimlach. Of gewoon het gevoel dat je niet de enige bent die bepaalde dingen voelt. Want dat is voor mij de kracht van gedichten: soms kunnen woorden zeggen wat je zelf moeilijk kunt uitleggen.
En zo blijven mijn gedachten, dromen, verzinsels en hersenspinsels hun weg vinden naar het papier en jouw scherm.
Liefs,
Zwanie ❤️
